Najwybitniejszym poetą starożytnego Rzymu był Horacy, który żył między 65, a 8 rokiem p.n.e.. Mimo, że był synem wyzwolonego niewolnika, odebrał wzorowe wykształcenie. Pisał pieśni na wszelkie tematy. Zostawił ich aż trzy księgi. 
   „O co poeta prosi Apollina” - to jeden z najbardziej znanych utworów Horacego. Poeta w odzie tej prezentuje swoje poglądy na życie. A poglądy te to połączenie filozofii stoików i epikurejczyków. Stoicy uważali, że w życiu trzeba zachować umiar i spokój.  Być daleko od pokus. Epikurejczycy natomiast opowiadali się za otwarciem na życie, szukaniem przyjemności. „O co poeta prosi Apollina, o co się modli, lejąc ze swej czary / świeży moszcz winny? O, nie o bogactwa tłustej Sardynii”.  Niczym stoik, podmiot liryczny odrzuca bogactwo, ponieważ pieniądze nie sprzyjają spokojowi duszy. Wręcz przeciwnie. Chce się ich więcej i więcej. „Nie pragnie trzody, co chodzi po polach Skwarnej Kalabrii. Nie pożąda łanów nad rzeką Lirys, ani złota, ani Słoniowej kości”. Dalej podmiot liryczny wymienia czego jeszcze nie pragnie, co nie jest dla niego. „Kampańskich winnic pędy niech przycina, Komu Fortuna tak zdarzyła. W złotych Pucharach niechże piją wino kupcy Syryjskich tkanin.” Poeta daleki jest jednak od rezygnacji z życia i przyjemności. Chce tylko zachować arystotelesowski złoty środek. „Spraw, niech się cieszę tym, co mam. Niech zdrowie zawsze mi służy, niech myśl się nie łamie”. Chce żyć zgodnie z naturą i posiadać tyle, ile jest potrzebne. Tylko takie podejście do życia da szczęście. „Starość, gdy przyjdzie, niech będzie łagodna / i pełna pieśni”.
   W odzie „Exegi Monumentum” Horacy podejmuje problem uniwersalnego, ponadczasowego wymiaru sztuki. Pisanie poezji – jak przekonuje podmiot liryczny – daje poecie nieśmiertelność. Twórczość jest pomnikiem trwalszym niż ze spiżu. Bohater ody mówi: „Wybudowałem pomnik trwalszy niż ze spiżu / strzelający nad ogrom królewskich piramid”. Poeta jest pewny, że swoją poezją już zdobył sobie nieśmiertelność. „Nie wszystek umrę wiem, że uniknę pogrzebu”. Poeta jest pewien, że przetrwa w wierszach i pamięci czytelników.