Słowo „antyk” pochodzi od łacińskiego „antiquus” co oznacza dawny. Utarło się, że słowa antyk używa się opisując kulturę Grecji i Rzymu. Starożytność jest pojęciem szerszym – obejmuje też kulturę Egiptu czy Mezopotamii. 
   Antyk zaczyna się na przełomie VIII i IX wieku p.n.e.. Do VI wieku trwa okres archaiczny. W VIII wieku p.n.e. odbyły się pierwsze igrzyska olimpijskie. Zawodnicy występowali nago z wyjątkiem ścigających się na rydwanach. Mężatki na czas zawodów opuszczały Olimp. Ostatnie starożytne igrzyska odbyły się w 394 roku po narodzinach Chrystusa. Zlikwidowano je, bo były zbyt pogańskie. Ich ideę wskrzesił Pierre Cubertine w 1894 roku. 
   Drakon był ważnym ateńskim urzędnikiem. Był surowy, ale to on odróżnił zabójstwo zamierzone od niezamierzonego. Kazał sądzić też za nakłanianie do zabójstwa. 
   W okresie archaicznym tworzyła Safona. Safona napisała 6 tysięcy wierszy pełnych kobiecego wdzięku i delikatności. Od pięćsetnego roku Grecja to arena wojen z Persami i początek okresu klasycznego – to czas filozofów i dramatopisarzy, m.in. Sofoklesa.
   W Grecji powstają kanony piękna, które obowiązuje przez kolejne stulecia. Kanon to inaczej odpowiedź na pytanie „co to jest piękno”. Dla Greków to odpowiednie proporcje i harmonia oparta na matematyce. 
   W literaturze panuje zasada trzech jedności – miejsca, czasu i akcji. Antygona Sofoklesa jest jednowątkowa – dotyczy sporu z Kreonem. To jedność akcji. Historia odbywa się w Tebach – jedność miejsca. Postacie występują w jednym czasie. Nie widzimy Antygony 20 lat później (jedność czasu). Do tego antyczny dramat musiał mieć komentujący wszystko chór. Obowiązywała zasada dekorum – pisanie stylem podniosły i patetycznym. Bohaterowie to jednostki wybitne, pochodzące z wyższych sfer. Nie ma mieszania tego, co tragiczne, z tym, co śmieszne. Nie ma też scen krwawych czy zbiorowych.